Als je de toppositie wil behouden, moet je tot het gaatje gaan. Maar dat is niet altijd makkelijk. Ajax ondervond dat tegen Willem II en onze E1 tegen TOP. De uitslag doet nog enige spanning vermoeden, maar spannend was het eigenlijk niet. Afgezet tegen de wedstrijd van vorige week was dit een mager potje. Matige passing, veel missers richting korf. Dat werk. Het enige mooie was de inzet. De meesten bleven geloven in de overwinning en bleven elkaar zoeken. Het gaf mij het gevoel dat dit een kleine Sint-dip was. En  gelukkig geen vormcrisis waar PSV weken lang last van heeft gehad.

De twee ploegen vertoonden de nodige overeenkomsten. Bij veel kids was de Sint waarschijnlijk geweest en het klokje wat verder uitgelopen dan normaal. Er was zeker geen sprake van algemene nukkigheid, maar er was ook geen algemene scherpte. Ook niet bij de ouders trouwens, die puffend plaatsnamen op de tribune en vooral aan het mopperen waren over het feit dat de kantine nog niet open was. 09.00 en geen koffie….pffff

Roda liep ieder kwart achter de feiten aan. TOP was net een tikkie scherper. Al scheelde dat ook niet veel. Want ook aan de kant van de gasten werd veel gemist. Bert stuurde nog via de app een bericht met de motiverende boodschap ‘erop en erover’, maar daarvoor verliep het bij ons veel te stroef. Cathy en Rebecca deden wat ze konden. Van zalvende woorden tot een strenge toespraak, maar niks hielp. Gelukkig werd de wedstrijd wel afgesloten met een grote glimlach. Cathy en Rebecca hadden voor iedereen een letter met bijpassend rijm. Ontzettend  leuk! Kom op jongens en meiden, schouders er weer onder. En volgende keer punten pakken.

Wie echt wil weten hoe de prestaties van onze E1 gevallen zijn bij het thuisfront hoeft maar een blik te werpen in de E1-app. Of beter: doe maar niet. Bij verlies is het er stil. Hooguit een opbeurend ‘volgende keer beter’ van coach of moeder, maar bij winst staan de clubiconen op. In dichtvorm worden de prestaties bejubeld. Hun eigen prestaties uiteraard uit de tijd dat ze nog jong waren – hoewel, ‘ze’ doen het nog steeds in het vierde  – maar vooral de trots op hun meiden en jongens. En terecht! Want wat was het een goede wedstrijd tegen Haarlem. Er ging heel weinig fout! En als klap op de vuurpijl staan ze nu ook nog bovenaan.

De wedstrijd begon met een bijzondere rel. De palen stonden te dicht bij elkaar. Je hebt dicht bij en je hebt dicht bij. Maar de palen stonden nu zo dat de mannen van paal naar paal konden schieten. Gezien de schotvorm die de mannen later in de wedstrijd lieten zien, zou dit prima zijn. Maar er bestaat ook nog zoiets als spelplezier. Cathy wil natuurlijk wel dat haar trainingsvormen worden uitgevoerd en dat was nu onmogelijk. Het trio Goud van Oud – ook wel trio Kuit, Lies, Lies – dook in de mobiele apparatuur om de waarheid boven water te krijgen. Nee, nee die palen moesten worden verschoven. Onze geprezen voorzitter ging zelfs meters stappen om er zeker van te zijn dat er niet gefraudeerd werd.

Tja, en toen alles goed stond, was het aan de E1 om gas te geven. En dat ging meteen goed. Prima samenspel, goede en scherpe schoten, prima verdediging. Al bij 0-0 zag je het licht aan Haarlem-kant uitgaan. Er was geen doorkomen aan. En als Roda de bal had…tja, raak, raak, raak (dat was het eerste kwart). Thies voelde de blik van zijn vader en deed het enige wat je als zoon dan moet doen; scoren en/of overspelen. Anne en Nienke legden de dames van Haarlem aan banden en zetten met mooie doorloopballen hun eigen teamgenoten veelvuldig vrij. Wat een plezier om het allemaal te zien. Het mooie was dat Haarlem niet eens zoveel minder was, maar gewoon geen enkele kans kreeg.

Pas op het eind mocht Haarlem de eretreffers maken. En dat was ze ook gegund. Onder het toeziend oog van een goede scheidsrechter maakte het team er een leuke wedstrijd van. Ze lieten de koppies niet hangen en bleven combinaties maken. Maar wij waren een maatje te groot. Ook wel een keer lekker. 2-17… het bleef nog lang onrustig op de app.

Het was de eerste wedstrijd in de zaal vandaag
Sint had veel hoop na al het goede trainen
Hopelijk een winstpartij en geen nederlaag
En wellicht het publiek ook nog entertainen

Meteen klonk gejuich uit de Roda-monden
We wisten niet wat we zagen
Want binnen enkele seconden
Mochten we de weelde van de voorsprong dragen

En jullie bleven mooie patronen spelen
Renden na een aanval ook keurig achteruit
Bleven het spel ook mooi verdelen
En eenmaal de bal, dan weer snel vooruit

Zeker een pluim voor Tom ditmaal
Veel arbeid achterin en ook vaak raak
Hij positioneerde zich iedere keer ideaal
En zette Groen Geel zo schaak

Want mat was het nog niet
Ondanks de 3-7 voor de Rodianen
Want tot ons groot verdriet
Vochten de GroenGelers als titanen

Het spelbeeld begon te keren
De thuisploeg vond de korf net te vaak
We schoten ongeduldig en vergaten te blokkeren
Zie daar de hoofdoorzaak

Ook conditioneel moet er nog een tandje bij
Al zijn we trots op de zeven tegen zeven
Het was een enerverende partij
En er viel voor ons genoeg te beleven

Groetjes Jeroen

Het was vandaag de laatste wedstrijd van het buitenseizoen. Die wil je natuurlijk winnend afsluiten, maar we wisten het van te voren… GroenGeel was geen tegenstander van de kat en het bakkie. Niet groot van stuk, maar wel groot van daden. Ze hadden het zelfs de aanstaande kampioen KZ erg moeilijk gemaakt. En dan kan je dus echt wel wat.

En ‘wat’ was echt wel wat. Het eerste kwart gaf de groengele brigade vol gas. En onze E1 was duidelijk op zoek naar een bakje (kinder)koffie om wakker te worden. 1-9, dat beloofde een pijnlijke afstraffing te worden. Gelukkig sprak Rebecca iedereen moed in. “Gewoon blijven proberen en zoek de combinatie op. Houd plezier”. En dat viel ook echt te prijzen. De schade bleef een beetje binnen de perken.

Maar onze heren en dames legden het gewoon af tegen een zeer zorgvuldig GroenGeel. En ze waren ook bijzonder veel feller. Dat is nog wel een leerpuntje. Knokken voor de bal! Maar gelukkig ging iedereen wel met een glimlach van het veld. Ondanks het 8-21 verlies. Op naar de zaal en hopelijk meer winstpartijen!

‘Wij zijn de beste!!!!’ Ik keek verdwaasd om mij heen. Was Louis van Gaal nou als mental coach aangetrokken door ZKC? Ik zie hem nog staan op het balkon. In zijn lederhosen bij het kampioenschap van Bayern Munchen. Beker in de hand en maar schreeuwen. ‘Wij zijn de beste!!!’. Je zou denken dat alleen Louis dit kan doen, maar hij heeft volgers. Een echte copycat stond aan de rand van het veld van ZKC. Al noemen we dat ook wel ‘vrijwilligers’. Kladblok in de hand en met meer decibel dan de stampende housemuziek om 10.00. Niet beseffend dat ze onze E1 daarmee tot op het bot motiveerde.

ZKC de beste? Dacht het niet. Na twee nederlagen was het nu toch tijd om eens te laten zien dat we ook lekker konden ballen. En zie daar. Met een 2-0 werd het eerste kwart naar de hand gezet. Thies opende de score en zette daarmee toon voor een lekkere ochtend. De dekking werd door iedereen goed verzorgd en aanvallend liep het lekker.

Al zakte de boel het tweede kwart wel iets in. Het werd allemaal wat onzorgvuldig en gemakzuchtig. Bergen kansen, maar geen treffers…dat werk. Het goud van oud dat aan de zijkant stond – binnenkort overigens te bewonderen als team – probeerde hun kroost aanwijzingen te geven. ‘Recht staan als je schiet.’ ‘Neem je rust nou.’ ‘Twee handen netjes achter de bal houden.’ Dat werk. Maar Roda was echt even van slag en incasseerde drie treffers op rij. Mevrouw De Beste kreeg er weer vertrouwen in.

Cathy en Rebecca gaven zich echter niet gewonnen. Ze maanden hun team tot rust. Goed kijken, kleine stukjes gooien en pas schieten als je echt vindt dat het kan. Het had succes. Langzaam maar zeker kwam de E1 weer terug in zijn spel. De achterstand werd omgebogen naar een keurige voorsprong en het vierde kwart werd echt gas gegeven.

Het vierde kwart was sowieso erg leuk om naar te kijken. De jongens betrokken de meiden iets meer bij het spel. Dit leverde verrassende aanvalscombinaties op waar de thuisploeg zich geen raad mee wist. Met als hoogtepunt een pass van Anne naar Nienke en een mooie treffer. That’s how we do it.

Een foto zegt meer dan 1000 woorden. Maar we gaan het toch proberen. Wat zien we hier? Inderdaad, een lijn die net niet in het midden staat. Of – om in termen der zweverigheid te spreken – niet helemaal in het evenwicht. Of beter: helemaal niet. We zien hier tegels. Symbool voor de hardheid van de wedstrijd. Ik heb altijd gedacht dat korfbal geen fullcontact-sport was, maar weet nu beter. En we zien hier een stukje paal. En dat is ook wat onze E1 gezien heeft. Een stukje. Al was het een mooi stukje (daarover later meer).

Kortom; het was het niet helemaal. Na de 20-0 van vorige week, was het vandaag echt een gevalletje van vrouw en kinderen eerst. Het knappe was wel dat onze E1 echt de intentie had niet nog een keer geconfronteerd te worden met die hatelijke nul. Verliezen oké, maar niet met een nul op het scorebord. Respect daarvoor. Blijven proberen, blijven gaan. En dat ondanks alle tegentreffers. Dan heb je een echt sporthart. Natuurlijk, het mocht wel een tikkie feller. En ja, de passing was ook niet al te nauwkeurig. En dekken is iets met handen omhoog en bij je tegenstander staan. Maar de teamgeest was top.

En uiteindelijk betaalt teamgeest zich altijd uit. Namelijk in twee mooie treffers. Eentje van Thies en eentje van Jip. Dat zijn de zaken waaraan we ons vast moeten houden. Het was niet de leukste wedstrijd van het seizoen, maar zelfs dan weten jullie te scoren. En daar zijn wij, als ouders, trots op!

De ochtend begon wat warrig maar o zo gezellig. Er was wat verwarring onder de ouders met betrekking tot het openen van de kantinedienst. Maar na een paar bakkies was iedereen weer wakker en klaar voor de wedstrijd tegen KZ.

Op de app hadden we al gezien dat ze goed hadden gescoord tegen hun vorige tegenstander dus we waren gewaarschuwd voor een groot aantal tegendoelpunten. Maar goed we begonnen met 0-0 dus alles was mogelijk. Het eerste kwart ging het ok. KZ stond wel voor met 0-3 maar dat viel nog mee. Aan onze kant werden wel wat foutjes gemaakt met verdedigen en strak overgooien. Er was dus nog enige ruimte voor verbetering, dus wie weet zouden we de achterstand verkleinen.

Helaas rook de tegenstander vroegtijdig de overwinning. Ze gaven meteen gas en  knalden door naar 0-7. KZ dook als een stel  hyena’s op de bal en wij hadden de grootste moeite om rond te spelen en zo ook eens lekker rond te ballen. Nee, als de korfbond spelplezier wil promoten dan moeten ze nog maar eens goed letten op de indeling.

Zo vorderde de wedstrijd en liepen we constant achter de feiten aan. De passes liepen niet lekker onze verdediging liep niet lekker en ook het scoren liep niet lekker. Liep eigenlijk niet. Als je tegenstander dan ook nog eens fluister `zijn jullie echt zo slecht` en ook de ene schouderduw na de andere geeft dan is de lol er snel vanaf. Uiteindelijk verloren met 0-20.

Volgend week naar het hol van de hyena´s. Hopelijk hebben ze dan al wat te eten gekregen zodat ze wat minder agressief spelen.

Groetjes Nathalie