Recht Op Doel Af
Archief
 

Roda E2

Verslagen van Roda E2

Het gaat niet altijd om winst of verlies. En vandaag was zo’n wedstrijd. Gevalletje Olympische gedachte. We wisten van te voren dat OKV met grote cijfers zou gaan winnen, maar hadden ons wel ten doel gesteld mooi spel te spelen. In ieder geval beter dan de vorige keer waar OKV zo sterk was dat van een echte wedstrijd geen sprake was. Nu verliep het spel anders. Sterker nog, we hebben zelfs nog even 1-1 gestaan (treffer Tom). Maar daarna nam OKV het spel snel over. Het was ons wel een raadsel waarom bij de tegenpartij niet genoten werd van hun goede spel, maar OKV liep uit naar 1-13.

Daarna kon de vlag weer uit in de thuishal. Roda liet veel hoopvolle combinaties zien en uit een van de aanvallen maakte Jip 2-13. Oké, het gat was al een beetje te groot om te dichten maar de vreugde was er niet minder om. De treffer fungeerde ook een beetje als rem op de vele OKV-doelpunten. De gasten vielen nog veel aan, maar iedere keer wisten we er een handje tussen te krijgen. Treffers werden afgekeurd (verdedigd) of ballen niet scherp overgespeeld. Mooi om te zien dat onze meiden en jongens echt vooruit gaan. En ja, hier en daar liep er nog wel eens een speler van OKV door een verdediging heen of werd er even helemaal niet verdedigd (2-14, 2-15,2-16), maar dan was Tom er weer om de stand draaglijk te houden (3-16).

Helaas hadden we daarna weer even een mindere periode. Onder de bezielende leiding van hun coach trok OKV de teugels aan en liep uit naar 3-24. Maar het slotakkoord was, geheel verdiend, voor ons; Tom, Tom (dezelfde Tom) en Thies bepaalden de eindstand op 6-24. De strafworpen gingen gewonnen met 4-3.

Fijn weekend allemaal en hopelijk volgende keer weer veel plezier (en misschien punten)
Jeroen

En daar zit je dan op de tribune. Klaar om te genieten van je spelende dochter. Lekker in de zen-modus met een bakje koffie in de hand. Plotseling zwelt er een orkaan aan coachende herrie aan. “Ach, dat zal wel voor even zijn”, denk je dan. Hoe discutabel ik dat non-stop geschreeuw al vond, ik leefde in het begin nog met de naïeve gedachte dat dit voor een paar minuten was. Om de spelers even op scherp te zetten ofzo. Voor de duidelijkheid; ik heb het niet over Joris en natuurlijk en al helemaal niet over Maaike. Ik waardeer iedereen die zich vrijwillig inzet om zijn team beter te maken. Maar bij aanhoren van dit volume, vroeg ik mij af of hier geen regels voor zijn. We hebben het over een E2 en een E1. Kinderen van 8 en 9 jaar. Kijk, ik kan niet in de hoofden van de spelers kijken. Misschien hebben die deze vorm van ‘aanmoedigen’ nodig. Maar als toeschouwer heb ik mij enorm geërgerd. En nee, niet omdat we verloren hebben. Begrijp me niet verkeerd; coaching hoort bij een wedstrijd. Een ervaren coach kan met een enkele opmerking zijn team weer op de rit zetten. Maar er zijn grenzen. De crux zit in het woordje ‘enkele’. Na vandaag weet ik dat dit een erg rekbaar begrip is.

Terug naar de wedstrijd. Terug naar de kinderen die op hun sportieve zaterdagochtend proberen van elkaar te winnen. Weg van Ipads. Gewoon proberen te ontdekken wat goed aanvallen en goed verdedigen is. En dat had ZKV in dit geval beter door. Een krachtige ploeg. Tweedejaars E tegen eerstejaars E. En dat is dan te zien. Een hoger baltempo, strakker in de verdediging.  ZKV opende meteen erg sterk. Vier treffers op rij. En dan loop je een beetje achter de feiten aan. Maar Joris bleef positief. Hij kent zijn pappenheimers.  Rome is natuurlijk ook niet in 1 dag gebouwd. Of in 1 seizoen. En we zagen in het tweede kwart zowaar wat glans. Thies bracht met twee treffers de spanning weer terug in de wedstrijd; 2-4.

Helaas trok ZKV de gashendel daarna goed open. Vlotjes werd uitgelopen naar 2-10. Het team was vooral erg snel in de omschakeling en veel spelers waren sterk in de afronding. Maar de koppies bij Roda gingen niet hangen. Maar de accu was wel een beetje leeg. En toch blijven proberen; daar waren we trots op. De 3-10 van Jip werd natuurlijk met gejuich ontvangen. Na lange tijd weer een doelpunt. Altijd lekker. Uiteindelijk werd het 4-14. De laatste Roda-treffer kwam weer op naam van Thies. Helaas gingen de strafworpen ook verloren; 2-3

Historie! De aanhouders winnen! Onze E2 heeft voor het eerst in dit zaalseizoen de overwinning binnengesleept. Vooraf waren de verwachtingen wel hooggespannen. Want Apollo stond er net zo lekker voor als ons. Onderaan dus. Beide teams hadden de messen dan ook geslepen. Spreekwoordelijk gelukkig want de sfeer op het veld en op de tribune was heel gemoedelijk. Alle ouders waren erg blij dat er eindelijk een wedstrijd werd gespeeld tussen twee gelijke teams. En zeker in het begin gaven ze elkaar ook geen centimeter. Joris coachte dan ook met de woorden ‘kom op, zoveel kansen zullen er niet komen’. Een goede analyse, want zowel Apollo als Roda hadden blijkbaar mijn verslag van vorige week gelezen. Veel Rico Verhoeven, veel staredown en veel kont naar de korf. Toch gooide Apollo vlak voor het einde van het eerste kwart de openingstreffer binnen. Het team in extase, want net als onze meiden en jongens hadden ze in hun vorige wedstrijden vooral lopen incasseren. En dan is het dus echt wel lekker als hard zwoegen, leidt tot 1-0.

Lees meer

Het was een wedstrijd waarvan je denkt ‘misschien maken we een kansje’. Furore bevond zich niet in de top van het klassement, dus wellicht was dit zo’n zaterdag dat we een keer zouden winnen. Aan de spirit lag het niet. Ons kroost dartelde al ruim voor de wedstrijd door de zaal. Heerlijk die energie. Als toeschouwer voel je dan een grote verrassing aankomen. Zoveel power…. Maar toen zagen we het team van Furore. Grote meiden vooral. Nu hebben we met Nienke, Zoë en Anne dappere strijders in huis, maar een kop verschil maak je niet meteen goed met veel wilskracht. Al leek het in het begin allemaal goed te gaan. Thies had braaf zijn fysio-oefeningen gedaan en kon dus meteen starten. Met een treffer van Jip en van Thies stonden we meteen 2-0 voor. Wat een weelde. Als ouders hadden we de neiging de bal onder ons shirt te stoppen en meteen de zaal uit te lopen in de hoop dat scheidsrechter Koen meteen af zou fluiten. Maar we hielden ons in. En ach, als we 2-0 voor konden staan, dan konden we toch ook winnen?

En daar ging het een beetje mis in ons brein. Furore was niet van plan over zich heen te laten lopen en boog de achterstand om in een 2-3 voorsprong. Vlak voor het einde van het eerste kwart trok Tom de stand nog wel gelijk zodat we nog vol goede moed gingen rusten. Maar na de rust verloren we de grip op het spel. De gasten liepen snel uit naar 3-6. En hoewel Jip de 4-6 nog binnen gooide, verdween het gevoel van punten pakken. Het was toch weer de verdediging die ons een tikkie in de steek liet. Ik zou zeggen; zoek op youtube even een ‘staredown’  van Rico Verhoeven. Zo moet verdedigen. Met de neus erop en met de kont naar de eigen paal. En voor alle verdere details… Die legt de trainer wel uit. Thies gooide nog 5-8 binnen, maar daarna speelde Furore de wedstrijd professioneel uit; 5-12. Gelukkig werden de strafworpen wel gewonnen. 8-5. Altijd lekker voor het gevoel naar de volgende wedstrijd.

Want ook al is er nog niks gewonnen in de zaal, iedere wedstrijd begint weer met 0-0. En zo ook volgende week. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En vergeet niet dat het bij Rico ook een tijdje heeft geduurd voordat hij wereldkampioen werd!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Daar rondde ik vorige week volgens mij het verslag mee af. Alsof mijn verslag gelezen wordt…de boodschap was opgepikt. Met frisse moed en vol zelfvertrouwen stapte ons team de thuishal binnen. En goed wakker meteen! Want tijdens de voorafgaande partij stond er zo’n fanatieke coach aan de kant dat je dacht dat die alle teams tegelijk aan het coachen was. Soms denk ik wel eens ‘he, dit is toch een ontspannen spel voor de jeugd?’, maar that flyer goes dus niet altijd up. Joris en Maaike ademden gelukkig rust uit. Cool en collective, noemen we dat. En zo speelde onze E2 ook. Alleen het eerste kwart een beetje te cool. De ballen vlogen ons om de oren. En de treffers ook. We kwamen weliswaar op voorsprong door Thies en Tom, maar daarna was het even afgelopen. KZ leek de wedstrijd wel heel snel op slot te gooien; 2-8.

Het tweede kwart ging al een stuk beter. Thies ging genderneutraal spelen. Kreeg een hesje en werd Tirza. Maar Tirza bleek in goede vorm. Onder toeziend oog van zijn vader – in mindere vorm (beterschap!) – dunkte hij/zij de bal er meteen weer in. Achter? Wat nou achter? Zolang de wedstrijd niet is afgelopen is alles mogelijk. En met de gedachte ging Roda ook het derde kwart in. Nu werd Thies weer mannetje en Jip werd Jipa. Tja, een beetje verwarrend was het wel. Maar dat was natuurlijk allemaal taktiek. Jipa was in topvorm. Je zou denken dat aan het einde van het schooljaar de fut uit de benen zou zijn, maar niet bij het kanon van het Weiver. Met twee treffers werd de achterstand verder verkleind.

Lees meer

Tja, hoe krijg je als korfbalbond kinderen enthousiast? In ieder geval niet door ze in te delen op een te hoog niveau. Na de veegpartij van vorige week was het dit keer weer raak. Daar stonden onze dappere krijgers… Tegen jongens en meisjes die – op een na – allemaal veel groter waren en meer ervaring hadden. Een beetje Barcelona meets Telstar. Voor de ontwikkeling van Groen Geel niet leuk en ook voor Roda niet. Maar het moet gezegd; geen traan werd er gelaten, strijdend ten onder. En daarvoor een diepe buiging en veel applaus. Want wat moet je doen als je na 10 minuten al 10 punten achterstaat? Dan kun je de handdoek in de ring gooien. Maar je kunt ook proberen er het beste van te maken. En dat deed Roda. En daar zijn wij – als ouders – trots op!

Mariska en Joris hadden, net als ondergetekende, natuurlijk ook al van de voren de kracht van de tegenstander ingeschat en verlegden het ambitieniveau. Gewoon gaan voor de olympische gedachte. Net zoals de koffie bij Groen Geel zeg maar. Meedoen is belangrijker dan drinken. Maar dit ter zijde. Nee, onze E2 deed echt hun best. De handen gingen keurig omhoog in een poging te verdedigen. Alleen zal de tegenstander de handen niet gezien hebben, vrees ik. En ook de scheids niet. Die floot natuurlijk zwaar in ons nadeel en dat is toch raar in de wetenschap dat hij gesponsord werd door firma Conijn.

Groen Geel liet duidelijk de kracht van snelheid zien. Bal in bezit? In vier strakke worpen naar de overkant en raak. Dat probeerden wij ook wel. Alleen ging het al ergens mis bij ‘bal in bezit’. Maar het was zo mooi om te zien dat jullie het bleven proberen. En ook het feit dat Mariska en Joris na iedere tien minuten iedere keer het team een hart onder de riem staken, was prachtig.

Tja jongens en meisjes. Soms zit het mee, soms zit het tegen. En nu zat het ff tegen. En helaas, het zal nog wel een keer tegenzitten want we krijgen ze ook nog thuis. Maar er liggen kansen in deze poule. Niet op een kampioenschap maar hopelijk wel op een winstpartij. Laten we ons daar aan vasthouden. Weet dat wij altijd juichen en trots zijn. Het gaat om inzet en wilskracht. En dat hebben jullie weer getoond.

Groetjes
Jeroen

Leerwedstrijden. Die heb je zo wel eens. En dit was er eentje voor onze E2. Vorige keer liep de wedstrijd tegen OKV niet zo goed af (23-3), dus de verwachtingen waren nu ook niet hoog gespannen. Zeker niet met een geblesseerde Thies (beterschap!) en een afwezige Tom. Maar goed, dan moet je dus anders naar de wedstrijd kijken. Namelijk; hoe kunnen we hier veel van leren? De trainingslessen in praktijk brengen enzo. En wat extra knap was; dit deden ze ook nog met grote spirit. Daar waar de ouders vooral hoopten dat de tegenstander de 20 doelpunten niet zou halen, knalde de E2 fris en fruitig uit de startblokken.

Alleen was de start van OKV net even beter. Met doorloopballen, goed positiespel, fanatieke coaching en scherp schietende meiden stonden ze snel op 6-0.

Jip verkleinde het verschil daarna tot 6-1. En die treffer werd groots gevierd. Terecht ook. Want het bleek een hele kunst om de verdediging van OKV te kraken. Na de treffer van Jip was het alle hens aan dek. OKV had duidelijk de bedoeling om de hoge uitslag van vorige keer te overtreffen en gaf vol gas. Ze vroegen zelfs aan coach Mariska of een van hun jongens als meisje mocht spelen – “dan heeft iedereen evenveel speeltijd”- maar het was natuurlijk geen pakjesavond. Normaal zou het niet uitmaken maar het was nu al een gevalletje van dweilen met de kraan open. Het was maar goed dat het niet de boot van Sinterklaas betrof anders had deze de Zaanstreek waarschijnlijk niet gehaald.

Tja, en daar sta je dan tegen een 19-1 achterstand aan te kijken. Maar de koppies gingen niet omlaag. Damian gooide 19-2 binnen en op de klok stonden nog 40 seconden. Helaas…net binnen die tijd gooide OKV de 20e treffer binnen. Maar de afsluiting was voor Jip. Op de zoemer pakte hij het slotakkoord; 20-3. Lees meer

De E2 treft het niet dit jaar. Iets te hoog ingedeeld, iets te grote nederlagen. Aan de andere kant: als je tegen sterke tegenstanders speelt, kun je heel veel leren. En in dat kader moeten we het verlies van zaterdag dan maar zien. Alle ouders stonden goed geluimd aan de kant. De koffie bij OKV is prima te drinken. Dat wil zeggen; de pot had nog niet al te lang gebrand op het pitje waardoor die bittere smaak er nog niet in was geslopen. Zonnetje stond ook heerlijk te schijnen. Wat kon er mis gaan? Nou, daar kwamen we na 10 minuten al achter want toen stond het reeds 7-0. Mmm, dat was toch niet helemaal de bedoeling. Joris had vrijdag nog video-analyses rond gestuurd en tijdens de trainingen met Mariska was gehamerd op strak verdedigen, maar van dat laatste was weinig blijven hangen. Of – en laten we het maar positief bekijken – waren de finesses nog net niet aanwezig. OKV was iedere keer net een stapje verder, speeltje situaties slimmer uit en ieder schot was raak.

Gelukkig schoot Thies met twee treffers de hatelijke nul van het bord in het tweede kwart. Het pijnpunt was een beetje dat de bal keurig naar elkaar werd gespeeld, maar dat niemand in echte scoringspositie kwam. OKV had achterin de zaak namelijk goed dicht getimmerd. Tom scoorde pakte ook nog zijn treffer mee, maar daarna was het wel een beetje uit met de pret. We bleven natuurlijk fanatiek aanmoedigen en aan de inzet heeft het echt niet gelegen. Jullie hebben het super gedaan. Vooral goed dat niemand het koppie liet hangen. Dit is gewoon het verschil tussen een jaartje E-ervaring. 22-3 is natuurlijk een pittige nederlaag, maar eindigde de strafworpenserie in een keurige 3-3.

Volgende week de laatste wedstrijd op het veld. En ik voel het…. Dat wordt winnen!

Na de kansloze nederlaag tegen ZKC vorige week zou je verwachten dat onze E2 met knikkende knieën zou afreizen naar het hol van de leeuw. Maar niets was minder waar. Het waren alleen de ouders die een beetje bevreesd waren voor een afstraffing. En helaas won de ouderlijke ervaring het van de jeugdige dapperheid en onbevangenheid. Hoewel…helaas? Is het juist niet mooi dat je na een nederlaag er gewoon weer invliegt? Gewoon omdat het net die ene keer kan zijn dat de bal wel de goede kant oprolt? Prachtig toch? Zo geniet je iedere zaterdag weer van de wedstrijd. En dat deed onze E1 zeker. De vreugde van de treffer van Thies bij de 7-1 was groots. En wij – de ouders – klapten hard mee.

Net als vorige week was ZKC gewoon vele maten te groot. Letterlijk en figuurlijk. En er zit gewoon veel ervaring in het team. En wij moeten die E-ervaring nog opdoen. Verdedigen met de kont naar de korf, snel omschakelen… Vaste prik zeg maar. En ZKC had dat net allemaal wat beter door. Alleen het tweede kwart deden we leuk mee. Toen maakte Thies ook 10-2. Niet dat we de illusie hadden dat het gat gedicht zou worden, maar na de 10-0 nederlaag van vorige week is het sowieso leuk dat je een paar keer weet te scoren. Tom maakte ook nog 13-3. En eigenlijk hadden er best nog wel een paar in kunnen vliegen. We hadden een beetje pech in de afwerking. Lees meer

Tja, wat zal ik zeggen? Onze tegenstander was een tandje te groot vandaag. Letterlijk en figuurlijk. Het is op zich al wonderlijk dat ze in onze poule zitten, aangezien de E2 van ZKC bij Roda E1 is ingedeeld… Maar goed, in het begin viel het krachtsverschil nog wel mee. Dat kwam met name door goed verdedigen. Daar wordt op de training duidelijk op gehamerd. En met frisse benen viel de tegenstander nog wel bij te benen. Al wist ZKC in het eerste kwart wel twee keer de korf te vinden. Bij ons bleef de hatelijke nul maar op het bord staan. Simpelweg omdat we geen kans kregen. Wanneer we de bal hadden, stond de tegenstander al weer in goede verdedigende positie. Onze omschakeling verliep net iets te langzaam om een mannetje of vrouwtje echt vrij te spelen.

Maar niet getreurd, we zagen ook heel veel goeds. Dat beloofde toch wat voor het tweede kwart. Helaas brachten zij toen echt hun grootste jongen in. En toen werd het krachtsverschil alleen maar groter. Het was mooi om te zien dat we nog steeds vanuit onze opdracht bleven spelen. Maar het was een soort Barcelona – PSV. Je kunt als PSV zeer goed spelen en je best toen, uiteindelijk leg je het af tegen Messi en kornuiten. Nou, zo voelden het vandaag dus ook. Er was niet veel tegen in te brengen. Maar als ouders zijn we wel trots dat jullie de moed niet lieten zakken. Alleen vloeiden op een gegeven moment – rond het derde kwart – wel de kracht uit de benen. Het verschil dat we op het veld al zagen, kwam toen letterlijk ook in treffers tot uiting.

Het vierde kwart was het hopen op een eretreffer. Het zou erg gegund en terecht zijn. Alleen al voor de moed en inzet. Want al staan we als ouders aan de kant het natuurlijk allemaal beter te weten, we weten ook dat dit jullie eerste jaar in de E is. Of  – zoals Joris als een ware Cruijff sprak – “dit moet je gewoon incalculeren. Het is het eerste jaar in de E. En dan is alles anders. Maar straks gaat alles weer beter”. Hij knikte vol goede moed en wij klapten ons kroost toe. Top gedaan. Volgende week ZKC uit…het gaat straks vast weer beter.

Fijn weekend
Jeroen

Koop bij bol.com
  • logo_Eggink_schilders_150
  • Fietspoint
  • MusicJourney_150
  • logo-sab-2017-150px
  • korfbalkids
  • Plooijer
  • obm verzekeringen
  • jb van het kaar
  • Woudt Fietsen
  • Volkers
  • Benecke
  • Rabobank
  • oudenaren
  • Binderij Zaandam BV
  • havik
  • HH Kappers
  • Benecke
  • Rabobank
  • Hauzendorfer
  • Babino
  • Canton
  • Albers
  • Auto Prins
  • van de Stadt mode schoenen
  • Benecke
  • Rabobank
SponsorKliks