Ramvolle tribunes, tassen met handdoeken (voor een eventuele kampioensplons in de Westzaanse drek) en een moeilijke tegenstander. Alle ingrediënten voor hartslag 180 waren zaterdagochtend aanwezig. Natuurlijk moet sporten gezellig en leuk zijn, maar als er dan toch iets te winnen valt… Laten we dan maar winnen. Hoewel ‘we’… Ik bedoel natuurlijk de E2. Alleen hadden we de moeilijkste tegenstander van het seizoen. Uit hadden we net aan gewonnen (1-2) , maar door een klein slippertje aan het begin van het seizoen stonden we nu gedeeld eerste. Nou, niet helemaal gedeeld. Ons doelsaldo was net iets beter. Winnen of gelijkspelen was dus het credo.

En wat past daar nou niet bij? Een achterstand. We hadden nog niet met onze ogen geknipperd of Groen Geel stond al met 0-2 voor. Snel naar de Coöp voor de dozen tissues. Vooral voor de ouders natuurlijk. En misschien eentje voor Joris. Hij veegde het angstzweet van zijn voorhoofd en vroeg aan Maaike of hij nou in een nachtmerrie was aanbeland. Maaike verzekerde hem dat dit de pijnlijke werkelijkheid was. Ze was immers net geslaagd dus van een nachtmerrie kon geen sprake zijn. Tijd voor aansporing van de manschappen en vrouwschappen. (Al heb ik net begrepen dat we bij het korfbal spreken over ‘heertjes’.) Met een paar ferme klappen in de handen werd het team op scherp gezet. En met succes. Jip zorgde snel voor de aansluitende treffer en Nienke maakte gelijk. En Franky goes to Hollywoord zong weer Relax. Voor hen die de laatste zin niet snappen, het is een vleugje jeugdsentiment van de schrijver.

LEES MEER...

Het kampioenschap kon vandaag – bij verlies van concurrent GroenGeel – worden binnengehaald dus onze E2 was gisteren op trainingskamp gegaan. Voetballers reizen altijd naar tropische oorden, maar daar had de E2 geen behoefte aan. Het kamp bestond uit; op snapchat tot 21.30, soesjes eten, rennen naar het Middel en spelen met de houten kroosduiker en veel gebabbel. En dat terwijl de coach nippend aan plaatselijk vocht met andere ouders de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes van stal haalde. Rond 22.00 werd het team met een strik erom naar bed gestuurd met de boodschap ‘zo, en morgen weer fit weer op’. En wie staan er dan fris op het veld? De vrouwen natuurlijk. En daar waren de vrouwelijke supporters niet verbaasd over. “Het zijn dan altijd de vrouwen die de kar moeten trekken. Dat jullie mannen daar nog van op kijken.”

Met name Zoe liet even zien wat ‘wakker zijn’ inhoudt. Hoewel ZKC in het begin nog dapper tegen sputterde, schoot ze drie keer raak. De achterstand – want we stonden in het begin achter – bleef zo binnen de perken; 4-3. Roda bleef drukken, de combinaties werden beter en bam…daar was Nienke met de gelijkmaker. Inderdaad, weer een dame. De gelijkmaker betekende ook het startschot voor de heren om wakker te worden. Eerst Jip twee keer en daarna Tom twee maal. 4-8 voor. Joris haalde voor het eerst wat adem. Het onorthodoxe trainingskamp was een risico, maar het pakte goed uit. We zagen het allemaal; er verscheen een tevreden glimlach op zijn gezicht.

Maar wie voor staat, heeft nog niet meteen gewonnen. Aandacht en scherpte bleef noodzakelijk. Er speelde bij ZKC een lange dame en die moest wel geneutraliseerd worden. Op sportieve wijze uiteraard. Ze mocht de bal nog wel hebben, maar Roda voorkwam iedere afspeelmogelijkheid. En dan zie je hoe goede dekking een tegenstander kan frustreren. En onder tussen zelf natuurlijk wel doorgaan met scoren.

Ik had het zelf bijna te druk met het bijhouden van de score. Ze zeggen wel eens dat spelen zwaar is, maar ooit wel eens rekening gehouden met het leven van een verslaggever? Nee he? Poeh! Juichen voor doelpunten, gevatte opmerkingen noteren ( “geen pisballen graag”) en dan ook nog tikkietikkie doen op de Iphone. Ik mag zelf ook wel eens op trainingskamp. Oja, dan zou ik bijna een felicitatie voor de jarige ouders vergeten (Bert en Arno) en minstens zo belangrijk; Nienke aankomende woensdag.

Goed, terug naar de wedstrijd. De mannen kregen de smaak inmiddels ook lekker te pakken. Iedereen wist te scoren. En meermalen ook. Het leverde een 7-20 winst op. En winst in de afsluitende strafworpenserie. Een dubbelklapper dus. Helaas had de concurrent ook gewonnen dus geen kampioenschap. Nog niet. Het kan over twee weken gebeuren. In eigen huis! Nog een trainingskamp? Nou, dit was wel een risicovolle aanpak zullen we maar zeggen. Scherpe training en een goede peptalk, daar geloof ik net iets meer in.

Topscoorders: Tom 6x, Jip 5x, Thies 2x, Zoe 4x, Damien 2x,Nienke 1x

Oh, wat was het genieten vandaag op het veld van KZ. Van te voren waren we – spelers en vooral ouders – wel iets nerveus (thuis hadden we onnodig verloren), maar vanaf de eerste minuut stond onze E2 op zijn plek. Het was zo’n partij waarvan je als trainer/coach denkt ‘het is toch mooi als ik op het veld patronen terug zie, die we doordeweeks oefenen’. Voor aanvang werden nog even schijnbewegingen en doorloopballen doorgenomen en na een stevige aanmoediging ging het spel op de wagen. De doorloopkaart werd al snel getrokken. Tenminste, ik denk dat het twee keer een doorloopbal was. Het leek er in ieder geval op. Thies liep zich twee keer vrij voor de korf en kreeg beide keren de bal keurig in de handen van Anne. Twee keer schieten, twee keer raak; 0-2. Hopsa, jetzt gehts los. En dat was nodig ook, want concurrent GroenGeel had net 10-5 gewonnen. Om de koppositie te heroveren, moest er flink worden gescoord.

Het was dan ook een beetje jammer dat KZ met een mooi schot weer terug in de wedstrijd kwam. Gelukkig bleef de E2 goed bij de les. Het veld werd goed breed gehouden, de bal ging goed rond en bij verzwakking waren er altijd nog de oneliners van Joris. “Je moet schieten om te scoren” en “Pas nou op, anders word je gepiepeld.” Het klonk serieus genoeg om de boel weer op scherp te zetten. Tom liet even zien wat zijn vader nou bedoelde met scoren en gooide de 1-3 binnen. Maar daarmee was het gat met GroenGeel nog niet overbrugd. Doelpunten waren noodzakelijk. Veel ook. Maar ja, je weet ook…Haastige spoed is zelden goed. Ga dan als speler maar eens de middenweg uitvinden. Nou, dat deden ze fantastisch. Zo hielden de meiden hielden hun verdedigende posities iedere keer goed in de gaten. Een knappe prestaties, want de dames van de tegenstander waren allemaal een kop groter en potentieel erg schietgevaarlijk. En de mannen sloten zich daarbij goed aan en schoten naar voren bij het woord ‘partij’.

LEES MEER...

Er zijn van die wedstrijden dat je de seconden wel van de klok af kan kijken. De Ligt kan erover meepraten, Frenkie de Jong ook, Ziyech snapt wat ik bedoel…. Van die wedstrijden waarvan je alleen maar hoopt ‘laat de scheids affluiten, dan zijn de punten in ieder geval binnen’. En die wedstrijden kunnen heel slecht aflopen. De Ligt kan erover meepraten, Frenkie de Jong ook, Ziyech snapt wat ik bedoel… Maar die wedstrijden kunnen ook goed aflopen. Chris, Tom, Thies, Damien, Jip, Zoey, Nienke en Anne weten hoe dat voelt. Oké, rondom het veld van GroenGeel zat minder vol dan de Arena. Maar hier werden in ieder geval punten gepakt. Belangrijke punten ook. Want de E2 staat nu eerste! Bovenaan in het Westzaanse miljoenenbal. En dat na een zenuwslopende, maar ook slordige wedstrijd.

Er stond vandaag veel op het spel. Maar de coach had die druk maar niet te veel opgevoerd. Dat werkt wel eens verlammend. Gewoon lekker spelen en de patronen in praktijk brengen die er tijdens de training worden ingeslepen. Vleugje doorloopbal, snufje verdedigen en niet al te veel verdedigend schieten. Als we objectief ons oordeel vellen, dan moet je de conclusie trekken dat het niet allemaal even goed uit de verf kwam vandaag. Al lag dat zeker niet aan de inzet.

LEES MEER...

Ik schreef het een paar weken geleden ook al; een verliespartij kan mooi zijn om naar te kijken. En dat was nu weer het geval. Reden? Tja, als u het echt wilt weten, moet u de komende wedstrijd op het veld (13 april)  maar eens gaan kijken. Maar ik zal een tipje van de sluier oplichten; de Roda-trainers hebben de zweep erover gehaald. Vrees niet, geen kindermishandeling in Westzaan. Maar er is de afgelopen weken hard gewerkt aan de conditie en dat wierp meteen zijn vruchten af. ZKV dacht met een hoog tempo Roda kapot te spelen, maar kwam van een koude kermis thuis. Echt, ik heb onze jongens en meiden nog nooit zo hard zien rennen over het veld. In de aanval, meteen naar de verdediging, meteen weer in de aanval, dekken tot je een ons weegt…Nee, het ging top.

De thuisploeg opende wel de score, maar Tom wist snel het gat weer te dichten. Daarna ging het spel lange tijd gelijk op. ZKV had echter net wat meer geluk en liep uit naar 3-1. Oeps, net even te veel gaatjes laten vallen. Jip maakte gelukkig de aansluitende treffer. Altijd belangrijk, want dan houd je hoop. Ook vanaf de tribune werd luid aangemoedigd. Maar ja, de spelers zijn wel zo wijs om alleen te luisteren naar Maaike en Mariska. En die dirigeerden met knikjes en handgebaren hun ploeg in juiste positie. ZKV was duidelijk verrast en schakelde een tandje bij; 4-2 en 5-2. Maar een echte Rodiaan – heet dat zo? – geeft nooit op. Met twee treffers maakte Tom 5-3 en 5-4.

LEES MEER...

Winst. Winst? Voor onze E2? Precies! Neem gerust even uw tijd om een spong van vreugde te maken. Gedaan? Mooi. Maar waarschijnlijk sprong u nog niet zo hoog als de spelers zelf. Goh, wat waren ze hier aan toe. Na weken verliezen, is het heerlijk om een weekend te beginnen met een winstpartij. Die overigens nog wel iets hoger had kunnen uitvallen als die korf gewoon een beetje meer naar links of rechts had gestaan. Of iets lager. Maar goed, een kniesoor die daarop let. Winst is winst. Het was bovendien ook nog een hele leuke partij om naar te kijken. Maar goed, dan ben ik natuurlijk ook een beetje gekleurd. Het is altijd leuker om naar winst (van je team) te kijken dan naar verlies.

De eerste tien minuten viel in de categorie ‘aftasten’. Anne – die trots was dat ze deze keer de aanvoerdersband mocht dragen – en haar makkers lieten de bal vooral goed rond gaan. Af en toe een schotpoging, maar niet te veel. Gelukkig zat het verdedigend goed ‘dicht’, dus voor Apollo viel er ook geen eer te behalen. Pas in de tweede tien minuten begon Roda het spel meer naar zich toe te trekken. Dit kwam tot uitdrukking in een mooie 1-0 van Tom. Jip plofte daarna de 2-0 binnen en het publiek veerde op. Maar zoals echte veren werken…Ze blijven altijd op scherp staan. Even een hoera, maar daarna weer een scherp oog. Uw verslaggever genoot daarbij van de spoedcursus korfbal van twee gelouterde voormalige eerste elftaldames. “Tja, je moet afspraken maken bij kruisballen, dat kan er ander heel knullig uit zien he Maris?” Maris knikte en haalde – gedurende de wedstrijd – nog even herinneringen op uit de oude doos. Maar goed, hoe kolderiek de uitleg was van ‘rugkant open’…ik moest mijn aandacht wel houden bij het spel.

LEES MEER...

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het is een gevoel dat zelfs de beste ploegen kennen. Vraag maar aan Real Madrid. Nu wil ik een miljoenenploeg niet vergelijken met onze prille jeugd. Gelukkig maar, want aan spelplezier moet je geen prijskaartje hangen. Maar het ging zaterdag niet helemaal naar wens. Alles wat vorige keer zo lekker ging tegen koploper GroenGeel, liep nu niet. Dat kwam natuurlijk deels omdat Furore de aanhang van de tegenpartij wegstopt achter een hek drie hoog. We konden alleen aanmoedigen als we ons zouden verlagen tot een stel viswijven/mannen. En dat deden we natuurlijk niet. We hebben het wel even geprobeerd – ik geef het toe – maar de echo van de brul was zo enorm dat je direct het idee kreeg dat in een hooliganpak stond. En zo zijn wij niet. Toch? En daarbij, we hadden Joris en Mariska op het veld om met geduld en wijsheid het team in beweging te brengen.

Dat lukte eigenlijk alleen nog het eerste kwart. Die werd afgesloten met een 2-1 achterstand. En dan is er natuurlijk nog geen man over boord. Maar het tweede kwart was andere koek. Alsof onze E2 zich in een andere dimensie bevond. Beetje dromen, beetje vrouwtje vergeten te dekken, beetje schieten in verdedigende positie. Nee, dan Furore. Gewapend met grote vrouwen en mannen – en als tweejaars E ook met ervaring – liep men rap uit naar 8-1. Tja, en toen zag je de koppies wel een beetje hangen. Op het veld en op de tribune. Maar ook dit hoort er natuurlijk bij. Het schijnt leerzaam te zijn. Al was het zaterdag vooral balen.

Furore had de smaak lekker te pakken en ging na de lust lekker door. Ze pakte het draadje weer op, zoals dat heet. Roda legde ze niet echt een strootje in de weg. Pas op het einde kwam er iets meer rust in het spel en vloog de bal in de korf. Maar de achterstand was al te groot om terug te komen. Ach, laten we hiervan leren. Om dan volgende week misschien een winstpartij te pakken.

De strafworpen gingen verloren met 6-4

Statistieken: Tom 3x., Thies 1x