Recht Op Doel Af
Archief
 

Roda E2

Verslagen van Roda E2

Ik schreef het een paar weken geleden ook al; een verliespartij kan mooi zijn om naar te kijken. En dat was nu weer het geval. Reden? Tja, als u het echt wilt weten, moet u de komende wedstrijd op het veld (13 april)  maar eens gaan kijken. Maar ik zal een tipje van de sluier oplichten; de Roda-trainers hebben de zweep erover gehaald. Vrees niet, geen kindermishandeling in Westzaan. Maar er is de afgelopen weken hard gewerkt aan de conditie en dat wierp meteen zijn vruchten af. ZKV dacht met een hoog tempo Roda kapot te spelen, maar kwam van een koude kermis thuis. Echt, ik heb onze jongens en meiden nog nooit zo hard zien rennen over het veld. In de aanval, meteen naar de verdediging, meteen weer in de aanval, dekken tot je een ons weegt…Nee, het ging top.

De thuisploeg opende wel de score, maar Tom wist snel het gat weer te dichten. Daarna ging het spel lange tijd gelijk op. ZKV had echter net wat meer geluk en liep uit naar 3-1. Oeps, net even te veel gaatjes laten vallen. Jip maakte gelukkig de aansluitende treffer. Altijd belangrijk, want dan houd je hoop. Ook vanaf de tribune werd luid aangemoedigd. Maar ja, de spelers zijn wel zo wijs om alleen te luisteren naar Maaike en Mariska. En die dirigeerden met knikjes en handgebaren hun ploeg in juiste positie. ZKV was duidelijk verrast en schakelde een tandje bij; 4-2 en 5-2. Maar een echte Rodiaan – heet dat zo? – geeft nooit op. Met twee treffers maakte Tom 5-3 en 5-4. Lees meer

Winst. Winst? Voor onze E2? Precies! Neem gerust even uw tijd om een spong van vreugde te maken. Gedaan? Mooi. Maar waarschijnlijk sprong u nog niet zo hoog als de spelers zelf. Goh, wat waren ze hier aan toe. Na weken verliezen, is het heerlijk om een weekend te beginnen met een winstpartij. Die overigens nog wel iets hoger had kunnen uitvallen als die korf gewoon een beetje meer naar links of rechts had gestaan. Of iets lager. Maar goed, een kniesoor die daarop let. Winst is winst. Het was bovendien ook nog een hele leuke partij om naar te kijken. Maar goed, dan ben ik natuurlijk ook een beetje gekleurd. Het is altijd leuker om naar winst (van je team) te kijken dan naar verlies.

De eerste tien minuten viel in de categorie ‘aftasten’. Anne – die trots was dat ze deze keer de aanvoerdersband mocht dragen – en haar makkers lieten de bal vooral goed rond gaan. Af en toe een schotpoging, maar niet te veel. Gelukkig zat het verdedigend goed ‘dicht’, dus voor Apollo viel er ook geen eer te behalen. Pas in de tweede tien minuten begon Roda het spel meer naar zich toe te trekken. Dit kwam tot uitdrukking in een mooie 1-0 van Tom. Jip plofte daarna de 2-0 binnen en het publiek veerde op. Maar zoals echte veren werken…Ze blijven altijd op scherp staan. Even een hoera, maar daarna weer een scherp oog. Uw verslaggever genoot daarbij van de spoedcursus korfbal van twee gelouterde voormalige eerste elftaldames. “Tja, je moet afspraken maken bij kruisballen, dat kan er ander heel knullig uit zien he Maris?” Maris knikte en haalde – gedurende de wedstrijd – nog even herinneringen op uit de oude doos. Maar goed, hoe kolderiek de uitleg was van ‘rugkant open’…ik moest mijn aandacht wel houden bij het spel.

Lees meer

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het is een gevoel dat zelfs de beste ploegen kennen. Vraag maar aan Real Madrid. Nu wil ik een miljoenenploeg niet vergelijken met onze prille jeugd. Gelukkig maar, want aan spelplezier moet je geen prijskaartje hangen. Maar het ging zaterdag niet helemaal naar wens. Alles wat vorige keer zo lekker ging tegen koploper GroenGeel, liep nu niet. Dat kwam natuurlijk deels omdat Furore de aanhang van de tegenpartij wegstopt achter een hek drie hoog. We konden alleen aanmoedigen als we ons zouden verlagen tot een stel viswijven/mannen. En dat deden we natuurlijk niet. We hebben het wel even geprobeerd – ik geef het toe – maar de echo van de brul was zo enorm dat je direct het idee kreeg dat in een hooliganpak stond. En zo zijn wij niet. Toch? En daarbij, we hadden Joris en Mariska op het veld om met geduld en wijsheid het team in beweging te brengen.

Dat lukte eigenlijk alleen nog het eerste kwart. Die werd afgesloten met een 2-1 achterstand. En dan is er natuurlijk nog geen man over boord. Maar het tweede kwart was andere koek. Alsof onze E2 zich in een andere dimensie bevond. Beetje dromen, beetje vrouwtje vergeten te dekken, beetje schieten in verdedigende positie. Nee, dan Furore. Gewapend met grote vrouwen en mannen – en als tweejaars E ook met ervaring – liep men rap uit naar 8-1. Tja, en toen zag je de koppies wel een beetje hangen. Op het veld en op de tribune. Maar ook dit hoort er natuurlijk bij. Het schijnt leerzaam te zijn. Al was het zaterdag vooral balen.

Furore had de smaak lekker te pakken en ging na de lust lekker door. Ze pakte het draadje weer op, zoals dat heet. Roda legde ze niet echt een strootje in de weg. Pas op het einde kwam er iets meer rust in het spel en vloog de bal in de korf. Maar de achterstand was al te groot om terug te komen. Ach, laten we hiervan leren. Om dan volgende week misschien een winstpartij te pakken.

De strafworpen gingen verloren met 6-4

Statistieken: Tom 3x., Thies 1x

Je hebt van die wedstrijden dat je wel verliest ,maar met een goed gevoel het veld afgaat. Vandaag was zo’n wedstrijd. We speelden tegen de aankomend kampioen GroenGeel. De eerste wedstrijd was met 25-0 verloren dus we hielden wel een beetje ons hart vast. Maar dan zie je waar jeugdige onbevangenheid, spirit en training toe kan leiden. Een prachtige korfbalwedstrijd. Een plezier om naar te kijken en te horen aan de geluiden van onze E2 ook een leuke wedstrijd om te spelen.

GroenGeel was er duidelijk klaar voor. Een potje ‘Roda inmaken’. Maar daar waren onze jongens en meisjes het dus niet mee eens. Oké, het duurde even voordat de schroom eraf was – we stonden na twee delen al 0-10 achter – maar daarna begon het echt lekker te lopen. Ballen worden beter gevangen, er wordt sneller uitgestapt en de vrije man wordt sneller bereikt. En dat was Thies in dit geval. Met vijf treffers zorgde hij voor 5-13.

Nu snapten de toeschouwers ook wel dat het grote gat niet overbrugd zou worden, maar dit was toch een hele andere koek als de eerste wedstrijd. Dan zie je dus het voordeel van spelen tegen sterke tegenstanders. Het kan je niveau gewoon omhoog trekken. Bij GroenGeel was ook lichte irritatie merkbaar. Ze hadden gerekend op een walk-over, maar moesten werken voor de punten. En wij gingen gewoon sterk door. Tom werd nog twee maal mooi vrijgezet en wist ook korf te treffen. De uiteindelijke score was 7-14. (strafworpen 5-4 gewonnen)

Maar nog leuker was het plezier waarmee de E2 het veld afstapte. Trots dat tegen de (aankomende) kampioen zo goed was gespeeld. Trots dat combinaties steeds beter worden uitgespeeld. Trots dat er weerstand was geboden. Een groot applaus!

Jeroen

Als ouder moedig je sport natuurlijk aan. Een korfballende dochter rond 11.00 uur. Ideaal. Om 10.00 oké. Maar om 9.00? Dat betekent wel heel vroeg opstaan. Is er nou niemand bij de bond die daar eens rekening mee houdt? Goed, tot zover mijn gemopper. Op naar de wedstrijd. Tegen KZ. En de eerste wedstrijd hadden we maar net aan verloren. Er lagen dus kansen. Maar wat was het team van KZ gegroeid in een paar maanden. Dat het nog dezelfde coach was, dat hoorde ik wel – een snerpend geluid rond 9.00 uur vergeet ik nooit – maar was dit ook hetzelfde team. Ach, laat ik er maar vanuit gaan. Gewoon een gevalletje groeispurt. Helaas had dat meteen zijn weerslag op de wedstrijd. Langere benen lopen harder, langere armen schieten krachtiger en een langer lijf ziet niet eens dat er een kruimel voor hem/haar staat die een poging doet om te dekken.

Toch was het een leerzame wedstrijd. Mariska noemde enkele weken geleden ‘een eerste jaar in de E een leerjaar’ en als trainer/lerares (of omgekeerd) weet ze precies de verbeterpunten te pakken tijdens de doordeweekse trainingen. Dan is het leuk om te zien dat het ook echt in praktijk wordt gebracht. Anticiperen op doorloopballen. Uitstappen. Roda deed het allemaal. Alleen moet het balletje nog sneller rond worden gespeeld. Dat ging KZ nou net wat beter af. Ze pakten veel treffers in de omschakeling. En wij stonden bij balbezit net te lang stil. En tja, dan zijn alle verdedigende posities weer ingenomen.

Lees meer

Het gaat niet altijd om winst of verlies. En vandaag was zo’n wedstrijd. Gevalletje Olympische gedachte. We wisten van te voren dat OKV met grote cijfers zou gaan winnen, maar hadden ons wel ten doel gesteld mooi spel te spelen. In ieder geval beter dan de vorige keer waar OKV zo sterk was dat van een echte wedstrijd geen sprake was. Nu verliep het spel anders. Sterker nog, we hebben zelfs nog even 1-1 gestaan (treffer Tom). Maar daarna nam OKV het spel snel over. Het was ons wel een raadsel waarom bij de tegenpartij niet genoten werd van hun goede spel, maar OKV liep uit naar 1-13.

Daarna kon de vlag weer uit in de thuishal. Roda liet veel hoopvolle combinaties zien en uit een van de aanvallen maakte Jip 2-13. Oké, het gat was al een beetje te groot om te dichten maar de vreugde was er niet minder om. De treffer fungeerde ook een beetje als rem op de vele OKV-doelpunten. De gasten vielen nog veel aan, maar iedere keer wisten we er een handje tussen te krijgen. Treffers werden afgekeurd (verdedigd) of ballen niet scherp overgespeeld. Mooi om te zien dat onze meiden en jongens echt vooruit gaan. En ja, hier en daar liep er nog wel eens een speler van OKV door een verdediging heen of werd er even helemaal niet verdedigd (2-14, 2-15,2-16), maar dan was Tom er weer om de stand draaglijk te houden (3-16).

Helaas hadden we daarna weer even een mindere periode. Onder de bezielende leiding van hun coach trok OKV de teugels aan en liep uit naar 3-24. Maar het slotakkoord was, geheel verdiend, voor ons; Tom, Tom (dezelfde Tom) en Thies bepaalden de eindstand op 6-24. De strafworpen gingen gewonnen met 4-3.

Fijn weekend allemaal en hopelijk volgende keer weer veel plezier (en misschien punten)
Jeroen

En daar zit je dan op de tribune. Klaar om te genieten van je spelende dochter. Lekker in de zen-modus met een bakje koffie in de hand. Plotseling zwelt er een orkaan aan coachende herrie aan. “Ach, dat zal wel voor even zijn”, denk je dan. Hoe discutabel ik dat non-stop geschreeuw al vond, ik leefde in het begin nog met de naïeve gedachte dat dit voor een paar minuten was. Om de spelers even op scherp te zetten ofzo. Voor de duidelijkheid; ik heb het niet over Joris en natuurlijk en al helemaal niet over Maaike. Ik waardeer iedereen die zich vrijwillig inzet om zijn team beter te maken. Maar bij aanhoren van dit volume, vroeg ik mij af of hier geen regels voor zijn. We hebben het over een E2 en een E1. Kinderen van 8 en 9 jaar. Kijk, ik kan niet in de hoofden van de spelers kijken. Misschien hebben die deze vorm van ‘aanmoedigen’ nodig. Maar als toeschouwer heb ik mij enorm geërgerd. En nee, niet omdat we verloren hebben. Begrijp me niet verkeerd; coaching hoort bij een wedstrijd. Een ervaren coach kan met een enkele opmerking zijn team weer op de rit zetten. Maar er zijn grenzen. De crux zit in het woordje ‘enkele’. Na vandaag weet ik dat dit een erg rekbaar begrip is.

Terug naar de wedstrijd. Terug naar de kinderen die op hun sportieve zaterdagochtend proberen van elkaar te winnen. Weg van Ipads. Gewoon proberen te ontdekken wat goed aanvallen en goed verdedigen is. En dat had ZKV in dit geval beter door. Een krachtige ploeg. Tweedejaars E tegen eerstejaars E. En dat is dan te zien. Een hoger baltempo, strakker in de verdediging.  ZKV opende meteen erg sterk. Vier treffers op rij. En dan loop je een beetje achter de feiten aan. Maar Joris bleef positief. Hij kent zijn pappenheimers.  Rome is natuurlijk ook niet in 1 dag gebouwd. Of in 1 seizoen. En we zagen in het tweede kwart zowaar wat glans. Thies bracht met twee treffers de spanning weer terug in de wedstrijd; 2-4.

Helaas trok ZKV de gashendel daarna goed open. Vlotjes werd uitgelopen naar 2-10. Het team was vooral erg snel in de omschakeling en veel spelers waren sterk in de afronding. Maar de koppies bij Roda gingen niet hangen. Maar de accu was wel een beetje leeg. En toch blijven proberen; daar waren we trots op. De 3-10 van Jip werd natuurlijk met gejuich ontvangen. Na lange tijd weer een doelpunt. Altijd lekker. Uiteindelijk werd het 4-14. De laatste Roda-treffer kwam weer op naam van Thies. Helaas gingen de strafworpen ook verloren; 2-3

Historie! De aanhouders winnen! Onze E2 heeft voor het eerst in dit zaalseizoen de overwinning binnengesleept. Vooraf waren de verwachtingen wel hooggespannen. Want Apollo stond er net zo lekker voor als ons. Onderaan dus. Beide teams hadden de messen dan ook geslepen. Spreekwoordelijk gelukkig want de sfeer op het veld en op de tribune was heel gemoedelijk. Alle ouders waren erg blij dat er eindelijk een wedstrijd werd gespeeld tussen twee gelijke teams. En zeker in het begin gaven ze elkaar ook geen centimeter. Joris coachte dan ook met de woorden ‘kom op, zoveel kansen zullen er niet komen’. Een goede analyse, want zowel Apollo als Roda hadden blijkbaar mijn verslag van vorige week gelezen. Veel Rico Verhoeven, veel staredown en veel kont naar de korf. Toch gooide Apollo vlak voor het einde van het eerste kwart de openingstreffer binnen. Het team in extase, want net als onze meiden en jongens hadden ze in hun vorige wedstrijden vooral lopen incasseren. En dan is het dus echt wel lekker als hard zwoegen, leidt tot 1-0.

Lees meer

Het was een wedstrijd waarvan je denkt ‘misschien maken we een kansje’. Furore bevond zich niet in de top van het klassement, dus wellicht was dit zo’n zaterdag dat we een keer zouden winnen. Aan de spirit lag het niet. Ons kroost dartelde al ruim voor de wedstrijd door de zaal. Heerlijk die energie. Als toeschouwer voel je dan een grote verrassing aankomen. Zoveel power…. Maar toen zagen we het team van Furore. Grote meiden vooral. Nu hebben we met Nienke, Zoë en Anne dappere strijders in huis, maar een kop verschil maak je niet meteen goed met veel wilskracht. Al leek het in het begin allemaal goed te gaan. Thies had braaf zijn fysio-oefeningen gedaan en kon dus meteen starten. Met een treffer van Jip en van Thies stonden we meteen 2-0 voor. Wat een weelde. Als ouders hadden we de neiging de bal onder ons shirt te stoppen en meteen de zaal uit te lopen in de hoop dat scheidsrechter Koen meteen af zou fluiten. Maar we hielden ons in. En ach, als we 2-0 voor konden staan, dan konden we toch ook winnen?

En daar ging het een beetje mis in ons brein. Furore was niet van plan over zich heen te laten lopen en boog de achterstand om in een 2-3 voorsprong. Vlak voor het einde van het eerste kwart trok Tom de stand nog wel gelijk zodat we nog vol goede moed gingen rusten. Maar na de rust verloren we de grip op het spel. De gasten liepen snel uit naar 3-6. En hoewel Jip de 4-6 nog binnen gooide, verdween het gevoel van punten pakken. Het was toch weer de verdediging die ons een tikkie in de steek liet. Ik zou zeggen; zoek op youtube even een ‘staredown’  van Rico Verhoeven. Zo moet verdedigen. Met de neus erop en met de kont naar de eigen paal. En voor alle verdere details… Die legt de trainer wel uit. Thies gooide nog 5-8 binnen, maar daarna speelde Furore de wedstrijd professioneel uit; 5-12. Gelukkig werden de strafworpen wel gewonnen. 8-5. Altijd lekker voor het gevoel naar de volgende wedstrijd.

Want ook al is er nog niks gewonnen in de zaal, iedere wedstrijd begint weer met 0-0. En zo ook volgende week. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. En vergeet niet dat het bij Rico ook een tijdje heeft geduurd voordat hij wereldkampioen werd!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Daar rondde ik vorige week volgens mij het verslag mee af. Alsof mijn verslag gelezen wordt…de boodschap was opgepikt. Met frisse moed en vol zelfvertrouwen stapte ons team de thuishal binnen. En goed wakker meteen! Want tijdens de voorafgaande partij stond er zo’n fanatieke coach aan de kant dat je dacht dat die alle teams tegelijk aan het coachen was. Soms denk ik wel eens ‘he, dit is toch een ontspannen spel voor de jeugd?’, maar that flyer goes dus niet altijd up. Joris en Maaike ademden gelukkig rust uit. Cool en collective, noemen we dat. En zo speelde onze E2 ook. Alleen het eerste kwart een beetje te cool. De ballen vlogen ons om de oren. En de treffers ook. We kwamen weliswaar op voorsprong door Thies en Tom, maar daarna was het even afgelopen. KZ leek de wedstrijd wel heel snel op slot te gooien; 2-8.

Het tweede kwart ging al een stuk beter. Thies ging genderneutraal spelen. Kreeg een hesje en werd Tirza. Maar Tirza bleek in goede vorm. Onder toeziend oog van zijn vader – in mindere vorm (beterschap!) – dunkte hij/zij de bal er meteen weer in. Achter? Wat nou achter? Zolang de wedstrijd niet is afgelopen is alles mogelijk. En met de gedachte ging Roda ook het derde kwart in. Nu werd Thies weer mannetje en Jip werd Jipa. Tja, een beetje verwarrend was het wel. Maar dat was natuurlijk allemaal taktiek. Jipa was in topvorm. Je zou denken dat aan het einde van het schooljaar de fut uit de benen zou zijn, maar niet bij het kanon van het Weiver. Met twee treffers werd de achterstand verder verkleind.

Lees meer

Koop bij bol.com
  • logo_Eggink_schilders_150
  • Fietspoint
  • MusicJourney_150
  • logo-sab-2017-150px
  • korfbalkids
  • Plooijer
  • obm verzekeringen
  • jb van het kaar
  • Woudt Fietsen
  • Volkers
  • Benecke
  • Rabobank
  • oudenaren
  • Binderij Zaandam BV
  • havik
  • HH Kappers
  • Benecke
  • Rabobank
  • Hauzendorfer
  • Babino
  • Canton
  • Albers
  • Auto Prins
  • van de Stadt mode schoenen
  • Benecke
  • Rabobank
SponsorKliks