Groen Geel E3 – Roda E1 17-10

Ik heb ooit geschreven over de firma lies, knie en enkel. Daarmee refereerde ik aan de toppers van Roda 4 (die overigens bovenaan staan, ondanks blessureleed). We hebben er een nieuwe firma bij, namelijk de firma enkel, hoofdpijn en buikpijn. En net zoals hun voorbeelden uit Roda 4 weigerde deze firma plaats te nemen in de ziekenboeg. Gewoon spelen. Kosten wat kots. Helaas brak het Roda wel een beetje op. Ondanks de bezielende leiding van Mariska werd er met 17-10 verloren. Maar dat was totaal geen schande.

Het 1e kwart viel de schade nog mee. Roda speelde als een batterij met nog een beetje stroom. Het knetterde net genoeg om aansluiting te houden. Nienke nam de eerste treffer voor haar rekening en ook Thies liet enkele doelpunten aantekenen. 5-3 in het eerste kwart… Er was nog hoop. Charlotte, de coach van tegenpartij, spoorde haar team aan het tempo iets hoger te gooien. Met als gevolg dat het zuur in de Roda-benen begon te zinken. Er was geen fut om gaten te trekken en strak overgooien was ook iets van ‘vroeger’: 10-4

De scheids – ‘hij fluit wel aardig’, zei jeroen over deze league-scheidsrechter – legde het spel overigens bijzonder goed uit. En hij had maat 50 schoenen, maar dat doet weer niet ter zake. Mariska perste het derde kwart alles uit het team. Als een mayo-tube die je oprolt en waarvan je hoopt dat er nog wat Zaanse mayo inzit. En die zat er nog in! De aangeefballen van Groen Geel werden er beter uitgehaald en het rondspelen werd beter: 12-6

Ook het vierde kwart ging goed. We moeten eerlijk zijn; Groen Geel was gewoon een maatje te groot. Maar het was ook weer erg leerzaam. Na de wedstrijd (uiteindelijk 17-10) zag ik vele gezichten wit wegtrekken. Goh, wat een respect voor deze kanjers. Toch willen spelen, ook al ben je niet helemaal fit. Ga lekker herstellen allemaal – kinderen en ouders – en volgende keer weer beter!