GroenGeel E4 – Roda E2 1-2

Er zijn van die wedstrijden dat je de seconden wel van de klok af kan kijken. De Ligt kan erover meepraten, Frenkie de Jong ook, Ziyech snapt wat ik bedoel…. Van die wedstrijden waarvan je alleen maar hoopt ‘laat de scheids affluiten, dan zijn de punten in ieder geval binnen’. En die wedstrijden kunnen heel slecht aflopen. De Ligt kan erover meepraten, Frenkie de Jong ook, Ziyech snapt wat ik bedoel… Maar die wedstrijden kunnen ook goed aflopen. Chris, Tom, Thies, Damien, Jip, Zoey, Nienke en Anne weten hoe dat voelt. Oké, rondom het veld van GroenGeel zat minder vol dan de Arena. Maar hier werden in ieder geval punten gepakt. Belangrijke punten ook. Want de E2 staat nu eerste! Bovenaan in het Westzaanse miljoenenbal. En dat na een zenuwslopende, maar ook slordige wedstrijd.

Er stond vandaag veel op het spel. Maar de coach had die druk maar niet te veel opgevoerd. Dat werkt wel eens verlammend. Gewoon lekker spelen en de patronen in praktijk brengen die er tijdens de training worden ingeslepen. Vleugje doorloopbal, snufje verdedigen en niet al te veel verdedigend schieten. Als we objectief ons oordeel vellen, dan moet je de conclusie trekken dat het niet allemaal even goed uit de verf kwam vandaag. Al lag dat zeker niet aan de inzet.

GroenGeel was ook een sterke tegenstander. Het team speelde zich veel vrij, kreeg veel strafworpen, maar stond wisten er evenveel te missen. Tja, en daar wist Roda wel raad mee. Als de thuisploeg niet raak schiet, dan de uitploeg maar. Chris was de eerste die de score opende; 0-1. Kijk, en dan moet de tegenstander wel komen. Dat gebeurde ook in het tweede kwart. De stand werd snel gelijk getrokken. En je zag de hoop op een overwinning op de GroenGelen-gezichten terugkeren. Maar dan is het dus de kunst om niet te vervallen in paniek-korfbal. Dat lukte deels. Helaas maakte Roda het veld steeds kleiner, waardoor combinaties minder mooi uit de verf kwamen. Aan de andere kant bleef het oog wel de hele tijd gericht op de korf in de hoop dat de winnende treffer een keer zou vallen. Nou, die viel heel vaak. Alleen iets te vaak met een verdedigende hand ervoor. Maar onder het mom ‘ooit gaat het goed’ buffelde de E2 door. En met een prachtige treffer gooide Tom op slag van rust de 1-2 binnen.

Dat beloofde dus spektakel na rust. Nou, spanning genoeg. Maar treffers bleven uit. En dat was niet erg. Want als de tegenstander niet scoort en je staat zelf voor dan win je dus. Belangrijke punten want nu staan we bovenaan. En na een beroerd zaalseizoen is dat toch een heerlijk gevoel. Als kers op de taart – of was het nou slagroom? – werden de strafworpen ook met 1-5 gewonnen. Toppers!