Roda E2 – ZKV E1 4-14

En daar zit je dan op de tribune. Klaar om te genieten van je spelende dochter. Lekker in de zen-modus met een bakje koffie in de hand. Plotseling zwelt er een orkaan aan coachende herrie aan. “Ach, dat zal wel voor even zijn”, denk je dan. Hoe discutabel ik dat non-stop geschreeuw al vond, ik leefde in het begin nog met de naïeve gedachte dat dit voor een paar minuten was. Om de spelers even op scherp te zetten ofzo. Voor de duidelijkheid; ik heb het niet over Joris en natuurlijk en al helemaal niet over Maaike. Ik waardeer iedereen die zich vrijwillig inzet om zijn team beter te maken. Maar bij aanhoren van dit volume, vroeg ik mij af of hier geen regels voor zijn. We hebben het over een E2 en een E1. Kinderen van 8 en 9 jaar. Kijk, ik kan niet in de hoofden van de spelers kijken. Misschien hebben die deze vorm van ‘aanmoedigen’ nodig. Maar als toeschouwer heb ik mij enorm geërgerd. En nee, niet omdat we verloren hebben. Begrijp me niet verkeerd; coaching hoort bij een wedstrijd. Een ervaren coach kan met een enkele opmerking zijn team weer op de rit zetten. Maar er zijn grenzen. De crux zit in het woordje ‘enkele’. Na vandaag weet ik dat dit een erg rekbaar begrip is.

Terug naar de wedstrijd. Terug naar de kinderen die op hun sportieve zaterdagochtend proberen van elkaar te winnen. Weg van Ipads. Gewoon proberen te ontdekken wat goed aanvallen en goed verdedigen is. En dat had ZKV in dit geval beter door. Een krachtige ploeg. Tweedejaars E tegen eerstejaars E. En dat is dan te zien. Een hoger baltempo, strakker in de verdediging.  ZKV opende meteen erg sterk. Vier treffers op rij. En dan loop je een beetje achter de feiten aan. Maar Joris bleef positief. Hij kent zijn pappenheimers.  Rome is natuurlijk ook niet in 1 dag gebouwd. Of in 1 seizoen. En we zagen in het tweede kwart zowaar wat glans. Thies bracht met twee treffers de spanning weer terug in de wedstrijd; 2-4.

Helaas trok ZKV de gashendel daarna goed open. Vlotjes werd uitgelopen naar 2-10. Het team was vooral erg snel in de omschakeling en veel spelers waren sterk in de afronding. Maar de koppies bij Roda gingen niet hangen. Maar de accu was wel een beetje leeg. En toch blijven proberen; daar waren we trots op. De 3-10 van Jip werd natuurlijk met gejuich ontvangen. Na lange tijd weer een doelpunt. Altijd lekker. Uiteindelijk werd het 4-14. De laatste Roda-treffer kwam weer op naam van Thies. Helaas gingen de strafworpen ook verloren; 2-3